Bazen bir kelime, bir hikayeden daha fazlasını taşır. “Kıtmir” de işte tam olarak böyle bir kelime… Bir mağaranın girişinde uzanan, sessiz ama vakur bir bekleyişin adıdır.

Ne konuşur ne anlatır, ama varlığıyla en büyük hakikati haykırır: Sadakat.

Yüzyıllar öncesine gidelim… İnandığı değerler uğruna her şeyini geride bırakmak zorunda kalan bir avuç genç… Arkalarında korku, önlerinde belirsizlik… Sığındıkları yer bir mağara. Ama aslında sığındıkları şey, inançlarının ta kendisi. Ve o mağaranın kapısında bir köpek: Kıtmir.

İnsan değil, akıl sahibi değil, bir çıkarı yok… Ama orada. Gitmiyor. Kaçmıyor. Bekliyor.

Bu gün insanlığın en büyük krizlerinden biri tam da burada başlıyor: Sadakatin kaybı. İnsan kendi türüne bile Kıtmir kadar sadık olamazken; çıkarlar, korkular ve menfaatler arasında savrulurken, bir köpeğin asırlar öncesinden gelen bu duruşu hala dimdik ayakta.

Kıtmir’in hikayesi sadece bir dini anlatı değildir. O aynı zamanda insanlığa tutulmuş bir aynadır. Soruyu açıkça soralım: Sen neyin bekçisisin?

Bir makamın mı, bir menfaatin mi, yoksa bir hakikatin mi?

Bugün dostluklar kolay kuruluyor ama zor sürüyor. İlişkiler hızlı başlıyor ama çabuk tükeniyor. İnsan, en zor zamanda yalnız kalmaktan korkuyor ama kendisi başkasına ne kadar “orada” kalabiliyor, bunu pek sorgulamıyor. İşte Kıtmir, tam da burada devreye giriyor. Sessizliğiyle konuşuyor:

“Sadakat, şartlara göre değişmez,”

Ne mağaranın karanlığı, ne yılların geçişi, ne de bilinmezlik… Hiç biri onu yerinden oynatmıyor. Çünkü o bir şeyin değil, bir duruşun temsilcisi.

Belki de bugün ihtiyacımız olan şey, büyük sözler değil; küçük ama sarsılmaz duruşlar. Gösterişli vaatler değil; sessiz ama sağlam sadakatler. Kıtmir gibi kalabilmek, işte mesele tam olarak bu.

Bir köpeğin bile tarihe geçen sadakati varken, insanın kendi hikayesine ne bıraktığı sorusu, her birimizin önünde duruyor.

Belki de en ağır soru şu:

BİZ, KİMİN KAPISINDA BEKLİYORUZ?