GEÇMİŞTEN GELECEĞE UZANAN BİR HİKÂYE: SERPİL YALÇIN VE AYŞE GÜDEN

GEÇMİŞTEN GELECEĞE UZANAN BİR HİKÂYE: SERPİL YALÇIN VE AYŞE GÜDEN

Aynı evin içinde büyüyen iki kız kardeş… Hayatın farklı yüklerini omuzlarken, içlerinde büyüttükleri duygularla bambaşka bir yolculuğa çıkan iki kadın: Serpil Yalçın ve Ayşe Güden. Biri hemşire, diğeri acil tıp teknisyeni… Günlük yaşamlarında insanların en zor, en kırılgan anlarına tanıklık eden bu iki isim, sanat dünyasına uzak gibi görünse de aslında duygunun en saf halini taşıyan bir üretimin içindeler.

Serpil Yalçın’ın hikâyesi suskunlukla başlıyor. Çocukluğundan itibaren içine attığı, söyleyemediklerini kelimelere döken bir yolculuk bu. Onun için yazmak, sadece bir ifade biçimi değil; aynı zamanda bir var olma biçimi. Söyleyemedikleri, sustukları ve içinde büyüttüğü duygular zamanla şiirlere, öykülere dönüşüyor. Bu üretim sürecinde en büyük kırılma anı ise yazdıklarını ilk kez kardeşi Ayşe ile paylaşması oluyor

.

Ayşe Güden, o anı tarif ederken kelimelerin ötesinde bir şey hissettiğini dile getiriyor. Okuduğu satırlar, onun zihninde sadece anlam değil, aynı zamanda bir melodiye dönüşüyor. Sanki kelimelerin arasında gizlenmiş bir müzik var ve Ayşe o müziği duyabiliyor. İşte bu noktada iki kardeşin yolu kesişiyor; biri yazıyor, diğeri duyuyor ve tamamlıyor. Böylece ortaya tek kişilik bir üretim değil, birbirini besleyen iki ruhun ortak dili çıkıyor.

Sağlık sektöründe görev yapan iki kadının sanatla kurduğu bu bağ, aslında mesleklerinin getirdiği derin duygusal birikimin de bir yansıması. Hastane koridorlarında yaşanan acılar, umutlar, kayıplar ve bekleyişler; onların iç dünyasında iz bırakıyor. Bu izler doğrudan bir şarkıya dönüşmese de duygularına yön veriyor, yazdıklarının derinliğini artırıyor. Çünkü onların dünyasında süs yok, abartı yok; sadece hayatın en gerçek hali var.

Şarkı üretim süreçleri ise hiç kolay olmamış. Sanat camiasına uzak olmaları, kapıların yüzlerine kapanmasına neden olmuş. Defalarca denemişler, defalarca reddedilmişler. Ancak vazgeçmemişler. Şarkılarına inanmışlar, kendilerine inanmışlar. Şarkılarını seslendirecek birilerini aramışlar ama bulamamışlar. En sonunda kendi seslerinin de bu duyguyu taşıyabileceğini fark ederek stüdyoya girmişler.

Bu süreçte maddi zorluklar da peşlerini bırakmamış. İki memur maaşıyla stüdyo masraflarını karşılamak kolay olmamış. Tam bu noktada hayatlarına Ahmet Eğin dahil olmuş. Onun profesyonel bakış açısı ve desteği, süreci bambaşka bir noktaya taşımış. Yapay zekâ destekli çalışmalarla kendi müziklerini üretmeye devam etmişler. Böylece hem teknolojiyi hem de duyguyu bir araya getiren özgün bir yol oluşturmuşlar.

Ortaya koydukları eserler, günümüz müziklerinden oldukça farklı bir yerde duruyor. Dinleyenler, şarkılarında geçmişin izlerini, eski zamanların ruhunu hissediyor. Erkin Koray ve Barış Manço tadı aldıklarını söyleyenlerin sayısı az değil. Bu benzetmeler, onları daha da motive etmiş. Çünkü amaçları zaten geçmişten gelen ama bugüne ulaşamamış duyguları yeniden ortaya çıkarmak.

Bugüne kadar yaklaşık 50 şarkı üretmişler. Bu şarkılar arasında en çok dikkat çekenlerden biri ise “Memleket Gibisin” olmuş. Bu eser, klasik bir aşk şarkısından çok daha fazlasını barındırıyor. Dinleyen herkes kendi hikâyesinden bir parça bulmuş. Kimi memleket özlemini hissetmiş, kimi bir sevdiğini, kimi de geçmişte kalan bir duyguyu… Şarkının gördüğü ilgi, dinlenme sayılarının milyonları aşmasıyla birlikte daha da görünür hale gelmiş

.

Bu ilgi karşısında iki kardeşin en büyük şaşkınlığı ise başta kendi eserlerine karşı duydukları tereddüt olmuş. Sürekli kendilerini sorgulamışlar; “Acaba abartıyor muyuz?” diye düşünmüşler. Ancak gelen yorumlar, mesajlar ve özellikle insanların şarkılarda kendilerinden bir şey bulduklarını ifade etmeleri, onları yola devam etmeye teşvik etmiş.

Onlar için en kıymetli geri dönüşler ise sayılardan çok duygular olmuş. Gurbette yaşayan birinin “memleketimin kokusunu duydum” demesi ya da bir hastanın “bu şarkı bana umut oldu” sözleri, yaptıkları işin gerçek karşılığını ortaya koymuş.

İki kardeşin üretim süreci sadece uyumdan ibaret değil elbette. Zaman zaman tartıştıklarını, hatta sık sık fikir ayrılığı yaşadıklarını da gülerek ifade ediyorlar. Ancak bu durum üretimlerine zarar vermek yerine, aksine onları daha güçlü kılıyor. Çünkü her tartışma, yeni bir bakış açısı, yeni bir derinlik getiriyor.

Gelecek hedefleri ise oldukça net: daha fazla üretmek. Onlar için şarkıyı kimin söylediğinden çok, şarkının var olması önemli. Elbette profesyonel sanatçıların eserlerini seslendirmesi onları mutlu eder; ancak asıl amaçları üretmeye devam etmek. Daha iyisini yapmak, daha az hatayla daha çok duyguya ulaşmak en büyük hedefleri.

Serpil Yalçın ve Ayşe Güden’in hikâyesi, aslında iki kadının inançla, sabırla ve duyguyla neler başarabileceğinin bir göstergesi. Sanat dünyasının dışında başlayan bu yolculuk, bugün binlerce insana ulaşan bir hikâyeye dönüşmüş durumda. Onların en büyük gücü ise samimiyetleri ve içtenlikleri.

Ve belki de bu yüzden söyledikleri en anlamlı cümle şu oluyor:
Bazen anlaşılmak, anlatmaktan daha büyük bir şeydir.

Bu iki kardeşin hikâyesi, geçmişten gelen bir duygunun bugünde yeniden hayat bulmuş hali gibi… Ve görünen o ki, bu hikâye daha uzun yıllar anlatılmaya devam edecek.